Stoickie oblicze

Jak wszystkie historie, które tutaj publikuję, ta jest napisana przeze mnie.

Jeśli chcesz więcej wrażeń, posłuchaj tego: http://www.youtube.com/watch?v=sp2cxg7calM&feature=related podczas czytania. Miłej lektury. :)

Stoickie oblicze

Dwadzieścia lat temu, kilka minut drogi od domu rodziny Caiviholl odnaleziono bezwładne ciało dziewczynki. Znajdowało się w bezkresnej toni jeziora Alui Bavhre, na powierzchni unosiła się przewrócona łódka. Grube wodorosty oplotły się wokół bladej sylwetki. Oczy małej były wytrzeszczone, jakby ze strachu. Potem zostały zamknięte, a cząstka jej duszy uleciała gdzieś w obłoki.

Dziś Cassandra stała nad brzegiem tego właśnie jeziora. Niedawno wprowadziła się w pobliże i chciała poznać okolicę. Rodzice wiele razy przestrzegali ją przed samotnymi wyprawami łódką. Zawsze opowiadali tę samą historię. Z początku nie wierzyła im, lecz teraz wiedziała. Wiedziała, bo dokoła unosiła się jakaś upiorna atmosfera. Duch tej dziewczynki żył jeszcze gdzieś w głębinach.

Lubiła sobie to wyobrażać.

Całą tą scenę tragicznej śmierci.

Jak dzisiaj, gdy poszła tam zupełnie sama.

- Dzień dobry – powiedział ktoś, unicestwiając obłok jej straszliwych wizji.

Cass przestraszyła się nie na żarty. Ten spokojny głos…

- Dź… dzień dobry – mruknęła.

Odwróciła się. Stała za nią czarna, drobna postać. Staruszek ubrany w garnitur i cylinder uśmiechnął się do niej sceptycznie. Siwe wąsy ułożone były w cienką spiralę.

- Od dawna tu przychodzisz, Cassandro?

- Skąd… pan mnie zna?

- Pozwoli panienka, że tego teraz nie wyjawię.

Jego głos wibrował tajemniczo.

- Ale dla – czego, proszę pana?

- Nie jest to warte choć wspomnienia. Bo widzisz Cass, więzi ludzkie są pokarmem istot piekielnych. Czym jest więc ciekawość?

- To pierwszy stopień do piekła – wyrecytowała ośmiolatka.

- Świetnie. Jednak czegoś was uczą w tej szkole. A powiedz, czy twoje śmiałe wyobrażenia nie są głębią grzechu?

- Chyba… tak – przestraszyła się mała.

- Wyobrażanie sobie śmierci tej niewinnej dziewczynki… jest twoją osobistą zbrodnią. Czy myślisz zatem, że zasługujesz na wstęp do Nieba?

Dziewczynka rozpłakała się. Znała odpowiedź.

- Spokojnie, nie płacz już. – otarł jej łzę z policzka – Możesz dołączyć do mnie. Będzie nam raźniej.

Ten głos miał w sobie coś kuszącego. Przez chwile oboje milczeli.

Potem kły mężczyzny zalśniły w słońcu. Nagle wpiły się w szyjkę Cass. Blada twarzyczka wykrzywiła się w wyrazie przerażenia. Z ust wampira wydobył się nieludzki jęk, który obudził połowę mieszkańców sennego miasteczka.

Mężczyzna rzucił się do wody. Jęki przemieniły się w bulgot. Wydobywał się z olbrzymiego wiru. Spiralne fale wylały się ze środka zatapiając pobliskie głazy. Wir zabrał bezwładne ciało Cass. Krew zabarwiła wszystko wokół.

Po długich poszukiwaniach martwą Cassandrę znaleziono w odmętach jeziora. Zebrało się całe miasto. Wśród żałobników stał starzec w czarnym garniturze, cylindrze i ze skręconymi siwymi wąsami.

Alui Bavhre.

Jezioro Śmierci.